headerphoto

De Solitaire Bij

Solitaire bijen leven niet in een bijenvolk zoals de honingbij. Ze leven alleen, en een koningin kennen ze dus niet. Nadat een mannetje met een vrouwtje gepaard heeft, zoekt het vrouwtje een goede nestplaats op. Dat is meestal een gangetje in hout of steen, maar er zijn ook soorten die hun nest in de grond maken.

Nadat het eitje is gelegd, voegt het vrouwtje een pakketje van stuifmeel toe, sluit daarna de cel af, met b.v. zand en klei, steentjes of stukjes blad. Meestal zitten er in een nestgang meerdere cellen achter elkaar. Het eitje wordt eerst een larfje. Het larfje eet het voedsel (stuifmeel) op en gaat zich daarna verpoppen. Pas een jaar later komt de jonge solitaire bij uit het nest gekropen en begint alles weer van voren af aan.

Wilde bijen zijn soms voor hun voedsel (nectar en stuifmeel) geheel afhankelijk van één soort plant. Honingbijen en hommels vliegen op meerdere soorten planten, en zijn dus minder afhankelijk van het biotoop. De actieradius, het gebied waarbinnen een bij voedsel zoekt, is niet erg groot en mede afhankelijk van de grootte van de bij. Wilde bijen vliegen vaak op planten waar honingbijen 'hun neus voor ophalen'. Het vervoer van het stuifmeel, eiwitrijk voedsel voor de larven, gebeurt ook per soort verschillend. Enkele soorten hebben zogenaamde korfjes aan hun achterpoten, anderen hebben lange haren aan hun buik, buikschuier genoemd, waartussen de stuifmeelpollen goed blijven zitten. Sommige soorten wilde bijen verzamelen het in hun speciaal daarvoor ontworpen krop, een verbreding van het spijsverteringskanaal.

In Nederland komen meer dan 300 van dit soort bijen voor. De solitaire bij is echter aan het verdwijnen, doordat sierbloemen minder nector produceren, maar vooral door het toegenomen gebruik van pesticiden. Het verdwijnen van de wilde bij heeft fatale gevolgen, want ze zijn essentieel voor de bestuiving van bloemen en fruitbomen.


Solitaire Bij
KunstRouteNederweert
KunstRouteNederweert
KunstRouteNederweert
KunstRouteNederweert